پشت پرده رشد 120 همتی بیمه دی با کوهی از مطالبات

رشد خیره‌کننده حق‌بیمه، بیمه دی در نگاه نخست یک موفقیت بزرگ به نظر می‌رسد، اما وقتی اعداد مربوط به ترکیب پرتفوی و مطالبات کنار یکدیگر قرار می‌گیرند، تصویر متفاوتی نمایان می‌شود؛ شرکتی که بخش عمده موتور درآمدش را روی درمان گذاشته و همزمان با جهش تولید، با حجم سنگینی از مطالبات مواجه شده است.

به گزارش اقتصاد ازاد،بیمه دی این روزها با اعداد بزرگی از تولید حق‌بیمه خودنمایی می‌کند؛ اما در صنعت بیمه، بزرگی عدد فروش به‌تنهایی نشانه عملکرد مطلوب نیست. پرسش مهم‌تر این است که این فروش چقدر نقدشونده، چقدر سودآور و چقدر پایدار است؟

بررسی عملکرد منتشرشده نشان می‌دهد در چهار ماه نخست سال، تولید حق‌بیمه بیمه دی به حدود ۱۲۰ هزار میلیارد تومان رسیده است؛ عددی قابل توجه که می‌تواند در نگاه اول نشانه جهش شرکت باشد. اما نکته قابل تأمل اینجاست که حدود ۱۱۳ هزار میلیارد تومان از این رقم از محل بیمه درمان حاصل شده است.

یعنی نزدیک به ۹۵ درصد پرتفوی شرکت در یک رشته متمرکز شده است.این دیگر صرفاً یک ترکیب پرتفوی نیست؛ یک ریسک تمرکز جدی است.وقتی ۹۵ درصد درآمد روی یک رشته قفل می‌شود،بیمه‌گری که بخش عمده فعالیت خود را در درمان متمرکز می‌کند، عملاً خود را در معرض مجموعه‌ای از ریسک‌های همزمان قرار می‌دهد؛ از افزایش هزینه‌های پزشکی و دارو گرفته تا رشد دفعات مراجعه، افزایش خسارت و فشار قراردادهای درمانی.

در چنین شرایطی، یک سؤال اساسی مطرح است:

اگر ضریب خسارت درمان بالا برود، چه بخش قابل توجهی از درآمد بیمه دی برای جبران این شوک وجود دارد؟

پاسخ چندان پیچیده نیست؛ وقتی تقریباً ۹۵ درصد پرتفوی در همین رشته قرار دارد، دامنه مانور شرکت برای جبران زیان احتمالی از سایر رشته‌ها بسیار محدود خواهد بود.عددی که بیشتر از ۱۲۰ همت نگران‌کننده است.

اما شاید مهم‌ترین عدد در عملکرد اخیر بیمه دی، ۱۲۰ همت تولید حق‌بیمه نباشد.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، مطالبات بیمه دی در سه‌ماهه نخست به حدود ۱۱۹ هزار میلیارد تومان رسیده؛ رقمی که در کنار تولید حدود ۳۸ هزار میلیارد تومانی حق‌بیمه در همان دوره، توجه جدی را طلب می‌کند.

رشد مطالبات نیز حدود ۲۹۹ درصد عنوان شده است.این یعنی بخشی از رشد چشمگیر شرکت، هنوز به پول نقد تبدیل نشده است و این دقیقاً همان نقطه‌ای است که «رشد» می‌تواند به «ریسک» تبدیل شود.

روی کاغذ درآمد، در حساب شرکت نقدینگی

در صنعت بیمه، ثبت حق‌بیمه در حساب‌ها پایان ماجرا نیست.شرکت باید بتواند حق‌بیمه را از بیمه‌گذاران دریافت کند و در طرف مقابل، خسارت‌های بیمه‌شدگان را به‌موقع بپردازد.به همین دلیل، اگر مطالبات با سرعت مناسبی وصول نشوند، شرکت ممکن است با یک تناقض روبه‌رو شود:

درآمد بالا در صورت‌های مالی، اما فشار روی نقدینگی در عمل.

این موضوع برای بیمه دی اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا رشته درمان برخلاف برخی رشته‌های بیمه‌ای، با جریان مستمر و قابل توجه خسارت مواجه است.

قراردادهای بزرگ؛ فرصت یا شمشیر دولبه؟

یکی دیگر از نقاط قابل تأمل در عملکرد بیمه دی، نقش قراردادهای بزرگ سازمانی در رشد پرتفوی است.

قراردادهای بزرگ می‌توانند در مدت کوتاهی حجم تولید حق‌بیمه یک شرکت را چند برابر کنند؛ اما همین موضوع می‌تواند وابستگی شرکت به تعداد محدودی بیمه‌گذار را افزایش دهد.

اگر بخش قابل توجهی از تولید شرکت به چند قرارداد بزرگ وابسته باشد، عدم تمدید یا تغییر شرایط هر یک از آنها می‌تواند آثار قابل توجهی بر درآمد سال‌های بعد بگذارد.

بنابراین یک سؤال جدی پیش روی مدیران بیمه دی قرار دارد:

این رشد واقعاً حاصل توسعه پایدار بازار است یا نتیجه تمرکز بر چند قرارداد بزرگ؟

زنگ خطر ضریب خسارت

در این میان، ضریب خسارت درمان باید با حساسیت بیشتری دنبال شود.وقتی تقریباً کل پرتفوی شرکت در درمان متمرکز شده، افزایش ضریب خسارت می‌تواند مستقیماً سودآوری کل مجموعه را تحت فشار قرار دهد.

طبق مقررات مورد اشاره در گزارش‌های منتشرشده، عبور ضریب خسارت شش‌ماهه درمان از سطح ۸۰ درصد، موضوع اصلاح نرخ‌ها را جدی می‌کند.بنابراین برای ارزیابی عملکرد بیمه دی، دیگر نمی‌توان فقط جدول تولید حق‌بیمه را نگاه کرد.

باید پرسید:

از این ۱۲۰ همت چقدر سود باقی می‌ماند؟

چه میزان آن واقعاً وصول شده است؟

ضریب خسارت درمان چقدر است؟

مطالبات ۱۱۹ همتی چه زمانی به نقدینگی تبدیل می‌شود؟

و شاید مهم‌تر از همه:

اگر یکی از قراردادهای بزرگ از پرتفوی شرکت خارج شود، موتور رشد بیمه دی همچنان با همین سرعت کار خواهد کرد؟

یک شرکت بزرگ‌تر یا یک ریسک بزرگ‌تر؟

آنچه از کنار هم قرار دادن این اعداد به دست می‌آید، تصویری است که با روایت ساده «رشد چشمگیر بیمه دی» فاصله دارد.

بله؛ تولید حق‌بیمه افزایش یافته است.اما همزمان:تمرکز در درمان بسیار بالاست و مطالبات جهش کرده‌اند.

وابستگی به قراردادهای بزرگ اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
و در چنین شرایطی، کیفیت سود و نقدینگی به مراتب مهم‌تر از اندازه فروش است.
ممکن است بیمه دی در نهایت بتواند این پرتفوی را با سود مناسب مدیریت کند؛ اما تا زمانی که وضعیت وصول مطالبات، ضریب خسارت درمان و سودآوری واقعی قراردادهای بزرگ روشن نشود، جشن گرفتن برای اعداد بزرگ فروش کمی زود به نظر می‌رسد.

سؤال آخر؛ ۱۲۰ همت واقعاً چقدر می‌ارزد؟
در نهایت، برای سهامدار و ناظر، مهم نیست شرکت روی کاغذ چه میزان حق‌بیمه تولید کرده است.
مهم این است که چه مقدار از این تولید به سود واقعی، نقدینگی و افزایش توان مالی تبدیل می‌شود.
اگر رشد تولید با رشد مطالبات و افزایش ریسک همراه باشد، دیگر نمی‌توان صرفاً از «جهش عملکرد» سخن گفت.
شاید تعبیر دقیق‌تر این باشد:
بیمه دی بزرگ‌تر شده است؛ اما هنوز باید ثابت کند که همزمان با بزرگ‌تر شدن، قوی‌تر هم شده است.
تا آن زمان، اعداد بزرگ تولید حق‌بیمه نه پایان داستان، بلکه آغاز چند سؤال جدی درباره کیفیت رشد بیمه دی هستند