ماجرای ناصر عُمانی با فاکتورهای خبرنگاران در بیمه رازی چیست ؟

بعضی مدیران از صنعت بیمه کنار می‌روند، اما پرونده‌هایشان نه. «ناصر عُمانی» نام مستعار مدیری است که پس از افشای تخلفات مالی در فرآیند پرداخت حق‌الزحمه خبرنگاران شریف صنعت بیمه، از روابط عمومی یکی از شرکت‌های بیمه با خفت اخراج شد. با این حال، چند سال بعد دوباره به یکی از شرکت‌های بزرگ صنعت بازگشت. انگار نه پولی گم شده، نه حقی پایمال شده و نه گذشته‌ای برای بررسی وجود دارد.

به گزارش اقتصاد ازاد به نقل از روایت بیمه،ماجرا ظاهراً ساده بود؛ فاکتور خبرنگاران دریافت می‌شد، اسناد مالی از محل تنخواه روابط‌عمومی تسویه و پرداخت در حساب‌ها ثبت می‌شد. اما در پشت این نظم کاغذی، برخی خبرنگاران هیچ مبلغی دریافت نمی‌کردند. اسناد می‌گفتند «پرداخت شده»، حساب خبرنگار می‌گفت «هیچ پولی نرسیده است».

پرده زمانی کنار رفت که یکی از خبرنگاران برای پیگیری طلب خود مراجعه کرد و فهمید حق‌الزحمه‌اش در اسناد ارسالی از روابط عمومی به مدیریت مالی، مدت‌ها قبل از سوی شرکت پرداخت و پرونده مالی آن نیز بسته شده است! اما پول، هرگز به حساب او نرسیده بود. یک سؤال ساده، همه‌چیز را به هم ریخت: وقتی شرکت پرداخت کرده و خبرنگار نگرفته، پول به کدام حساب رفته است؟

پیگیری‌های بعدی نشان داد ماجرا احتمالاً به یک خبرنگار و یک فاکتور محدود نبوده است. بررسی‌های دقیق داخلی، موارد مشابه دیگری را نیز پیش روی مدیران شرکت گذاشت. مسیری که در نهایت به احراز فسادی سنگین و برکناری مدیر روابط عمومی انجامید.

اما گویا در صنعت بیمه، بعضی سوابق فقط تا زمانی اهمیت دارند که فرد پشت درِ مدیریت ایستاده باشد. همین که دوباره وارد اتاق شد، پرونده‌ها بایگانی، حافظه‌ها پاک و پرسش‌ها خفه می‌شوند. آیا بازگشت «ناصر عُمانی» نتیجه غفلت بود یا محصول حمایت کسانی که ترجیح دادند گذشته او دیده نشود؟

مسئله فقط یک مدیر نیست. مسئله سازوکاری است که برای برخی، گذشته را پاک می‌کند و صندلی تازه می‌سازد. چه کسی سابقه این مدیر را نادیده گرفت؟ چه کسی صلاحیت او را تأیید کرد؟ و چگونه فردی که با چنین پرونده‌ای از یک شرکت کنار گذاشته شده، دوباره بر صندلی روابط عمومی یکی از شرکت‌های بزرگ صنعت بیمه نشسته است؟

ناصر عُمانی، در پرونده‌اش #رازی باقی نخواهد ماند؛ چون اسناد، برخلاف برخی مدیران، حافظه‌شان را از دست نمی‌دهند.